Autorzy prac: Julia Poduch, Izabela Dębowska, Hanna Roszko, Kamil Komosa, Natalia Prolan, Kacper Szumski, Anna Dyszkiewicz.
,,Żeby Polska była Polską” przez 123 lata niewoli walczyły całe pokolenia Polaków. To im od 11 listopada 1918 r. zawdzięczamy wolność, poczucie dumy narodowej, możliwość pielęgnowania polskich tradycji oraz honorowania bohaterów. Dziś ojczyzna oczekuje od nas tego, co najważniejsze – pamięci o jej wielkich synach i miłości do ziemi ojczystej.
W historii Polski, tak się składa,
Był kiedyś ponad wiek niewoli;
Jedenastego listopada
Nasz kraj z niewoli się wyzwolił.
I wtedy myśl powstała taka,
By przez szacunek dla przeszłości,
Ten dzień na zawsze dla Polaka,
pozostał Dniem Niepodległości.
Zanim ci, synku, w literach
Treść drukowaną obnażę,
Będę jak księgi otwierała
Wszystkie wojenne cmentarze.
Wszystkie po polach mogiły,
Nauczę czytać jak nuty,
Abyś z nich czerpał swe siły
Do dalszej w życiu marszruty.
Pokażę ci rany skryte,
Głębokie na twarzach blizny
I z nich cię będę jak liter
Uczyła imienia ojczyzny.
Ojczyzna zwykłe słowo, A tyle znaczy (...)
Ojczyzna – to jabłonie kwiatami obsypane
I modne chabry w zbożu i jasny śpiew skowronka
I srebnołuskie fale, odrzańskie i wiślane
Skalista grań tatrzańska i mazowiecka łąka (...)
Ojczyzna – to wsie, miasta, ulice i stadiony
I wszystkie polskie huty. I wszystkie polskie szkoły
To porty i okręty, i morza brzeg zielony –
To zwykły dzień roboczy i święta dzień wesoły.
Ojczyzna – to czas dawny, Ojczyzna – to czas bliski
To miły dom rodzinny i matki oczy jasne
Ojczyzna – to jest mowa znajoma od kołyski
Ojczyzna – to my sami, to serca nasze własne.
Mamy dziś szczęście dorastać w wolnym kraju. Pamiętamy jednak o tym, że przodkom winniśmy pamięć, a ojczyźnie – miłość.
